Manuscript - 4
4
Het moest in ieder
geval een plek zijn die publiekelijk zichtbaar was, zodat niemand het
zou kunnen wegnemen zonder getuigen. Dus zeker niet op een plek waar haast
nooit iemand kwam.
Het moest tevens een plaats zijn die niemand voor mogelijk zou achten,
deels door haar zichtbaarheid en deels door haar schijnbaar onbereikbaarheid.
Dit laatste was vooral van belang omdat men eerst zou gaan zoeken op de
meest toegankelijke plekken.
Ook was het heel belangrijk om het paneel zo dicht mogelijk bij het Lam
Gods te verstoppen. Ideaal zou natuurlijk de Vijdkapel zelf zijn, of in
één van de aanpalende kapellen. Niemand zou dat voor mogelijk houden en
zo zou zijn ‘huzarenstuk’ nog unieker overkomen.
Nog een vereiste waaraan voldaan diende te worden, was de aard van de
bergplaats. Het moest ergens zijn waar de omstandigheden zo goed als nooit
zouden veranderen. Dus zeker niet bij een constructie die mogelijk afgebroken
of verplaatst kon worden. Neen, het moest liefst een constructie zijn
in steen of marmer en wel zo, dat ze schijnbaar volkomen aansloot tegen
de wand.
Er zou ook de mogelijkheid moeten zijn om zich een eind boven de bergplaats
te begeven.
Hoe meer hij erover nadacht, des te meer nam zijn plan vorm aan. Alhoewel
hij het liefst alleen wou werken, zag hij wel in dat een tweede man voor
de uitvoering van sommige punten wenselijk zou zijn. Iemand met de nodige
fysieke kracht om de panelen los te wrikken en iemand die de wacht kon
houden, eventueel met een vluchtauto.
Eens de meest geschikte verbergplaats uitgekozen was, kwam het binnendringen
van de kathedraal aan bod. De meest eenvoudige manier zou wellicht zijn
om zich onopvallend tussen de laatste kerkgangers te mengen en zich tijdig
te verstoppen in een biechtstoel of op het doksaal. Hij bezat een sleutel
voor de deur naar het doksaal. Herhaaldelijke testen hadden hem dit bewezen.
Hij zou zich daar verborgen houden tot iedereen weg was en alle deuren
gesloten waren.
Rond 23u00 zou zijn helper dan met de wagen komen. Via de zijdeur van
de hoofdkerk zou AG zijn compaan binnenlaten. Dan kon het losmaken van
de panelen een aanvang nemen. Eens deze klus geklaard, zou hij zijn helper
terug buiten laten, zodat deze verder de wacht kon houden en de wagen
startklaar. Zo zou er ook geen getuige zijn wanneer hij de RR ging verbergen
en bleef hij alleen heer en meester van de situatie.
De grisaille van St-Jan zou hij zelf naar de wagen brengen. Mocht hij
toch betrapt worden, dan kon hij nog altijd zijn vrijheid afkopen tegen
de teruggave van de RR.
Maar alles verliep vlekkeloos die bewuste nacht. Perfect, of toch bijna.
De euforie toen hij met het paneel in de wagen zat, kreeg een eerste klap
toen de motor niet wou aanslaan. Tot overmaat van ramp had dit de aandacht
getrokken van een voorbijganger, die vroeg of hij hulp moest halen. AG
herpakte zich en kon de man afwimpelen. Dit kostte hem wel 50F, maar hij
was nu toch één miljoen rijker!
Eindelijk sloeg de motor aan en verdwenen zij met veel kabaal in de nacht.