Dagboek - 12
12
Wanneer de eredienst
afgelopen is en de hekken naar de bovenkerk geopend worden, ga ik rustig
richting hoofdaltaar. Vermits ik het ‘voorwerp’ aan de rechterkant
van het hoofdaltaar op de foto gezien heb, ga ik eerst aan de linkerkant
foto’s nemen om te kijken of daar ook zo’n ‘voorwerp’
is. Indien wel, dan weet ik tenminste dat het zeker niet om ‘hét’
paneel gaat, maar om een symmetrische constructie van het altaar.
Wanneer ik langs het hoofdaltaar ga, zie ik nog een man die de zangboekjes
aan het verzamelen is. Omdat ik bij mijn vorig bezoek aan de kathedraal
niet tot aan en achter het altaar zelf mocht komen, besluit ik mijn
stoute schoenen aan te trekken en mijn kans te wagen. Na een vriendelijke
‘goedemorgen’, vraag ik aan de man de toestemming om even
een paar foto’s te maken van de onderkant en de achterkant van
de altaarkoepel. De man is zeer behulpzaam en geeft me zelfs nog een
woordje uitleg over de koepelconstructie.
Na deze opnamen neem ik de linkerbovenkant van het hoofdaltaar in de
zoeker van mijn camera en speur naar een ‘voorwerp in zwart doek’.
Er is echter niets dat hierop gelijkt.
Mijn zenuwen beginnen weer op volle toeren te komen, wanneer ik me naar
de rechterzijde begeef. Nu ga ik het weten! Nu is het moment van de
waarheid aangebroken: ja of nee.
Het is niet eenvoudig om mijn camera stil te houden, maar hoe ik de
rechterkant ook afspeur, nergens is er een spoor van het ‘voorwerp’
terug te vinden. Gevoelens van ongeloof en onmacht maken zich van me
meester. Dit kan toch niet! Dat heb ik en ik niet alleen, toch duidelijk
op de foto gezien!
Lichte paniek komt in me op en ik probeer helder te blijven denken.
Het valt me te binnen dat ik de eerste reeks foto’s, waaronder
de bewuste met het ‘voorwerp’, nog op mijn memorystick heb
staan. Via het beeldscherm bekijk ik opnieuw foto 4 en bemerk dat er
vooraan een kruis staat, dat met de afgaande rechterarm recht naar het
‘voorwerp’ wijst. Met behulp van deze coördinaten zoek
ik exact dezelfde plek op en jawel, wonder boven wonder: daar is het
‘voorwerp’ klaar en duidelijk in de zoeker. Een meter meer
naar voor, naar achter, naar links of naar rechts, en het ‘voorwerp’
is onzichtbaar!
Mijn ogen hebben echter aan de sterkte van de cameralens niet genoeg
en ik wil nu wel héél zeker zijn. Daarom neem ik mijn
20x50 sterke verrekijker en richt op de bewuste plek. Het is toverij,
maar het ‘voorwerp’ is er niet meer! In plaats daarvan kijk
ik door de uitsparing in de koepel op de binnenzijde ervan en blijkt
alles slechts een ongelooflijke toevallige schaduwpartij te zijn.
Voor alle zekerheid neem ik een laserpen en richt op het ‘voorwerp’.
Pas dan is het overduidelijk dat het rode licht dwars door het vermeende
donkere paneel dringt, om op de binnenzijde van de altaarkoepel te stoppen.
Als een doorprikte ballon vloeit de spanning uit mijn lichaam. Nu ben
ik gerust. Eens de opwinding verdwenen, roept de doorgelopen koffie
me terug tot de werkelijkheid.
Tijdens mijn tweede bezoekje aan ’t Vosken en mijn derde koffie, zet ik alles nog eens op een rijtje en bekijk de genomen foto’s op het scherm van mijn camera. De opnamen zijn gelukt en dat is toch ook al iets. De story volgt later wel.
9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34